KAR (Central Organ of The Organization of Iranian People's Fedaian, Majority)

شاهرودي مسائل حقوقي زنان را غيرقابل تغيير دانسته است

شاهرودي مسائل حقوقي زنان را غيرقابل تغيير دانسته است

((زنان ايران)) مي نويسد:
هفته گذشته اعضاي فراكسيون زنان مجلس با رئيس قوه قضاييه به ديدار كردند، اما جزييات اين ديدار در هيچ يك از مطبوعات منتشر نشد.
.... هاشمي شاهرودي صريحا در اين ديدار بسياري از مسايل حقوقي مربوط به زنان را غيرقابل تغيير دانسته است. همچنين گفته است: مدافعان حقوق بشر كه شعار آزادي و دفاع از حقوق زن را مي دهند دنبال حقوق آن ها نيستند و در عينيت و عمل زنان به حقوق خود نمي رسند. در هفته گذشته مشاور امور بانوان وزارت كشور نيز به همراه بيش از بيست نفر از مشاورين امور بانوان استانداران براي طرح مسايل و مشكلات زنان به ديدار چند تن از علماي قم رفتند امااز اين ديدارها نتيجه مشخصي به دست نيامد. نازنين خسرواني

نه روسپي و نه مطيع و سربه زير

هم تحقير نژادپرستانه و هم خشونت متكي بر جنسيت ، هردو بر آنهااعمال مي شود

به نقل از سايت اينترنتي زنانwww.zanan.de

زير عنوان ((نه روسپي و نه مطيع و سر به زير)) تظاهراتي در شهر پاريس ، انجام گرفت كه ٢٠ هزار نفر در آن شركت جستند. هدف از اين تظاهرات در روز ٨ مارس اعتراض به سركوب و ستم جنسي عليه زنان و دختران جوان و دشواريهاي اجتماعي ناشي از آن در محلات خارجي نشين حومه پاريس و ديگر شهرهاي فرانسه و آگاه كردن افكار عمومي به مسئله بود. راهپيمايي از منطقه اي در شهر پاريس آغاز شد كه در اكتبر سال گذشته سوهانه بنسيانه دختر ١٧ ساله مراكشي به جرم داشتن دوست پسر به دست رئيس يكي از باندهاي محلي با بنزين به آتش كشيده شد و در اثر جراحات عميق ناشي از سوختگي جان سپرد.
اين اولين باري نبوده است كه دختران جوان ساكن اين محلات به جرم تخطي از اعتقادات مذهبي و سنتي حاكم بر محله قرباني خشونت جماعت ساكن در محله و گروههاي تبهكاري كه مورد تاييد رساي خانواده و نمايندگان مذهبي و بزرگان قبيله هستند، مي شوند. چنين جناياتي به كرات در گتوهاي مسلمان نشين عليه دختران ساكن اين محلات ، صورت مي گيرد. اينكه رسانه هاي گروهي و به تبع آن افكار عمومي در اروپا نسبت به چنين وقايع غير انساني و دهشتباري ، واكنش نشان نداده و حداكثر در بخش حوادث روزنامه هاي عامه پسند چند خطي در باره آنها مي نويسند، از زاويه پست مدرنيسم ، به عنوان احترام و رعايت مرزهاي فرهنگهاي غير اروپايي ، توجيه مي شود. به همين دليل نيز گروه برگزاركننده كه از ٤ زن و ٢ مرد تشكيل شده است ، از ماهها قبل مباحثي در باره خشونت ، مذهب و مسئله جنسيت و ((گتو))؛ محلاتي كه عمدتا در حاشيه شهرها ايجاد شده و در آنها منحصرا گروهاي ويژه مذهبي و يا قومي كه غالبا نيز به تنگدست ترين اقشار جامعه تعلق دارند، زندگي مي كنند را در ٢٠ شهر فرانسه سازماندهي كرد.
در اين مباحث زندگي مملو از آزار و رنج دختران و زنان مهاجر مراكشي كه توسط برادرها و دوستان آنها، حتي از يك گردش معمولي با سوظن به اينكه گويا قصد رفتن به يك ((راندوو)) و يا خريدن سيگار را دارند، محروم مي شوند، به گفتگو كشيده شد.
هم ردكردن تقاضاي يك پسر ساكن محله براي دوستي و هم پذيرفتن چنيين تقاضايي ، اين نتيجه را به دنبال دارد كه دختران محله به عنوان روسپي مورد اهانت قرار گرفته و زندگيشان در ارتباط با برادر و پدر و گروهاي حافظ سنتهاي مذهبي و قومي به مخاطره بيفتد. هيچ شكايتي عليه مردي كه همسرش را مورد ضرب و جرح قرار مي دهد از جانب كميسارياي منطقه با اين تذكر كه اينگونه اتفاقات ناشي از مسائل فرهنگي بوده و بهتر است كه زن مضروب قوانين فرهنگي خود را رعايت كند، مورد رسيدگي قرار نمي گيرد و جرمي شامل حال ضاربين نمي شود. زنان و دختران ساكن اين گتوها يا بايستي مطيع و سر به زير باشند و يا به مثابه روسپي به بيرحمانه ترين و تلخ ترين مجازاتها محكوم شوند.
ادارات و رسانه هاي گروهي و احزاب سياسي همواره وضعيت محلات حاشيه شهرها را از ديدگاه مردان مشاهده كرده و به تحقير جنسي عليه زنان ، خشونت زباني و فيزيكي ، تجاوز، ازدواجهاي اجباري و مجموعه فشارهايي كه از جانب خانواده زير عنوان حفظ ناموس ، عليه زنان و دختران انجام گرفته و محله را برايشان به زندان تبديل ساخته ، با بي اعتنايي نگريسته اند. سازمان دهندگان مارش زنان ساكن حاشيه شهرها با بررسي وضعيت موجود به اين نتيجه رسيدند كه فقط با اقدام مستقل و فعال خودشان قادر به خروج از گتو و زنجيره خشونت روزمره خواهند شد. آنها در گفتگو با نمايندگان مطبوعات كه بالاخره در اثر اين تظاهرات به مسائل مطروحه از جانب زنان ساكن در محلات مهاجرنشين مسلمان جلب شدند، مطرح كردند كه به وسيله راهپيمايي طولاني كه از ماه فوريه آغاز شده و نقطه اوج آن در روز جهاني زنان انجام گرفته است ، در وهله اول قصد آگاه كردن افكار عمومي و سپس به آزمايش گذاشتن جامعه از طريق واكنش آن نسبت به دشواريهاي زندگي زنان در اين مناطق دنبال مي كنند.